Sanktuarium Kalwaryjskie składa się z barokowej bazyliki, w której znajduje się cudowny wizerunek Matki Boskiej Kalwaryjskiej, z klasztoru i z zespołu kaplic i kościołów w stylu barokowym i manierystycznym, wkomponowanych w piękny krajobraz beskidzki i nazwanych dróżkami kalwaryjskimi. Sanktuarium to zostało zbudowane na wzór Drogi Krzyżowej Pana Jezusa w Jerozolimie. Jest to, więc „swoista kopia Kalwarii jerozolimskiej” z kaplicami do odprawiania rozważań o Męce Pańskiej i o tajemnicach z życia Matki Boskiej.
      

 Stróżami i opiekunami sanktuarium są, z woli pierwszego fundatora, Mikołaja Zebrzydowskiego, Bracia Mniejsi, w naszym kraju popularnie zwani bernardynami (franciszkanie). Specjalny fundacyjny dokument, przekazujący Kalwarię bernardynom podpisał Mikołaj Zebrzydowski na zamku krakowskim 1 XII 1602 roku. Jest to, więc oficjalny początek Kalwarii Zebrzydowskiej. Pierwsi bernardyni pojawili się w Kalwarii w roku 1604, kiedy to zaczęto budowę kościoła i klasztoru.

Zauważyć należy, że pierwsza tego rodzaju kalwaria w Europie została stworzona ok. 1420 r. w Hiszpanii (koło Kordoby), a następnie pojawiły się licznie, zwłaszcza w XVII w., w innych europejskich krajach, takich jak Francja, Włochy, Niemcy, Szwajcaria i inne. Powodem powstawania kalwarii było zajęcie Ziemi Świętej przez mahometan (Turków) i uniemożliwienie chrześcijanom dostępu do świętych miejsc w Jerozolimie. Do popularyzacji kalwarii przyczynił się swoimi publikacjami („Theatrum Terrae Sanctae” 1590, „Urbis Hierusalem quem ad modum ea Christi tempore floruit” 1592) Adrian Cruys, nazywany Adrichomiusem, który Bolesną Drogę Pana Jezusa dzielił na Drogę Pojmania i Drogę Krzyża i zachęcał do jej zakładania na górskich terenach, przypominających topograficznie Drogę Krzyżową Jezusa w Jerozolimie. Publikacje Adrichomiusa były także zachętą dla Mikołaja Zebrzydowskiego do założenia kalwarii w swoich dobrach rozciągających się między górami Żar i Lanckoroną. Po wybudowaniu Kalwarii Zebrzydowskiej pozostały erygowane także następne polskie kalwarie np. w Pakości, Wejherowie, Pacławiu (Kalwaria Pacławska), Górze św. Anny i inne.
      

Z kart historii

 Początki budowli w Kalwarii Zebrzydowskiej sięgają 1600 roku, kiedy to Mikołaj Zebrzydowski, wojewoda krakowski, wzniósł na górze Żar kościółek Ukrzyżowania według modelu przywiezionego z Jerozolimy przez dworzanina zamku lanckorońskiego, Hieronima Strzałę. Kościółek ten w następnym roku (4 X 1601), w dzień św. Franciszka z Asyżu, uroczyście konsekrował papieski noncjusz Klaudiusz Rangoni, w obecności biskupa krakowskiego Bernarda Maciejowskiego. W latach 1604-1609 Mikołaj Zebrzydowski wybudował kościół i klasztor według projektów włoskiego architekta Jana Marii Bernardoniego a także architekta i złotnika flamandzkiego, Pawła Baudartha. Konsekracja tego kościoła odbyła się dnia 4 X 1609 roku, no cóż znowu w uroczystość św. Franciszka. Dokonał jej krakowski biskup, Piotr Tylicki. W latach 1609-1617 Mikołaj Zebrzydowski wybudował według planów Pawła Baudartha następujące kaplice Drogi Krzyżowej do odprawiania wyjątkowego nabożeństwa: Ratusz Piłata, Grób Pana Jezusa, Ogrójec, Pojmanie, Dom Annasza, Dom Kajfasza, Pałac Heroda, Grób Matki Boskiej, Włożenie Krzyża, Wieczernik, Wniebowstąpienie, Drugi Upadek Pana Jezusa, i pustelnia Pięciu Braci Polaków z kaplicą św. Marii Magdaleny. Po śmierci Mikołaja Zebrzydowskiego w 1620 roku opiekunem i budowniczym Kalwarii był jego syn, Jan Zebrzydowski, który wybudował pięć dalszych kaplic pasyjnych (Brama Wschodnia, Kaplica na Cedronie, Pierwszy Upadek Pana Jezusa, Cyrenejczyk i Weronika), osiem kaplic maryjnych do odprawienia tzw. dróżek Pogrzebu i Triumfu Matki Boskiej a także rozbudował wzniesione jeszcze przez Mikołaja Zebrzydowskiego kaplice Ukrzyżowania i Grobu Matki Boskiej. Jan Zebrzydowski wybudował również tzw. „gradusy” w sąsiedztwie ratusza Piłata i kaplicę znalezienia Krzyża z pustelnią św. Heleny. Nie należą one jednakże do serii tzw. dróżkowych kaplic, tak samo jak zbudowane przez Mikołaja Zebrzydowskiego Wniebowstąpienie i pustelnia Pięciu Braci Polaków. Kolejnym fundatorem kalwaryjskim był Michał Zebrzydowski, który zasłużył się rozbudową klasztornego kompleksu przez poszerzenie go o drugi wirydarz od północnej strony (1654-1655) i zbudowanie (1658-1667) kaplicy Matki Boskiej Kalwaryjskiej należącej do najładniejszych obiektów architektonicznych w Kalwarii Zebrzydowskiej. I wreszcie na przełomie XVII i XVIII w. Magdalena Czartoryska, ostatnia wielka fundatorka kalwaryjska, podjęła się powiększenia kościoła o długą i szeroką nawę, a także o fasadę i dwie wieże przy elewacji frontowej. Roboty te ukończono w roku 1702, no cóż już po jej śmierci (†1694).
      

 Śmierć Magdaleny Czartoryskiej była końcem epoki wielkich fundatorów kalwaryjskich. Od tego momentu troska o Sanktuarium Kalwaryjskie spoczywa na jego stróżach – bernardynach i na pątnikach przybywających do sanktuarium z okazji różnych uroczystości.

Kalwaria Zebrzydowska jest obiektem kultu Męki Pańskiej i maryjnego kultu. Kult Męki Pańskiej przejawia się w nabożeństwie dróżek Pana Jezusa i w obchodzie pasyjnym Wielkiego Tygodnia, natomiast maryjny kult w nabożeństwie dróżkowym Matki Boskiej, w Procesji pogrzebu i Triumfu Matki Boskiej w sierpniu i w czci cudownego wizerunku Matki Boskiej Kalwaryjskiej, który znajduje się tu od roku 1641. Należy także zaznaczyć, że kult maryjny jest tu dopełnieniem kultu Pana Jezusa i ściśle z nim harmonizuje. Tajemnice Maryi łączą się z tajemnicami Pana Jezusa: „To, co tutaj stale wciąga na nowo, to właśnie owa tajemnica zjednoczenia Matki z Synem i Syna z Matką. Tajemnica ta opowiedziana jest plastycznie i szczodrze przez wszelkie kaplice i kościółki, które rozłożyły się dookoła centralnej bazyliki" (Jan Paweł II w Kalwarii 7 VI 1979 r.).

Kult Męki Pańskiej - dróżki kalwaryjskie

 Nabożeństwo dróżkowe Pana Jezusa wzorowane na obchodach jerozolimskich, rozwinęło się już w ciągu pierwszych lat istnienia Kalwarii i stanowi do dzisiaj centralną formę pasyjnej pobożności w Kalwarii Zebrzydowskiej. Istnieje specjalny rytuał tego nabożeństwa, składający się z stosownych rozmyślań, modlitw i pieśni odmawianych (śpiewanych) kolejno przy 28 stacjach Męki Pańskiej. Na poczatku było ono odprawiane w święta Znalezienia (3 V) i Podwyższenia Krzyża św. (14 IX), w piątki Wielkiego Postu, zwłaszcza w Wielki Piątek. Później - i tak jest do dnia dzisiejszego - przyjął się zwyczaj odprawiania tego nabożeństwa przez poszczególne grupy pątników, bądź indywidualne osoby, podczas odpustów kalwaryjskich, zwłaszcza Wielkiego Tygodnia i Wniebowzięcia i poza odpustami, w czasie pielgrzymki do Kalwarii. Kalwaryjską specyfiką jest praktykowanie nabożeństwa „dróżek Pana Jezusa”, także „dróżek Matki Bożej” i za zmarłych, przez samych ludzi świeckich, i pod kierunkiem świeckiego przewodnika. Zwyczaj taki ukształtował się w połowie XVII wieku i jest świadectwem istnienia w Kalwarii Zebrzydowskiej apostolstwa świeckich na długo przed II Soborem Watykańskim: „Zawsze podziwiałem te tradycyjne modlitwy, które na dróżkach kalwaryjskich odmawiali ze swoimi kompaniami przewodnicy świeccy. Myślałem sobie, że jest to jakiś szczególny prototyp apostolstwa świeckich” (Ojciec Święty w Kalwarii 7 VI 1979 r.). Przybywali do Kalwarii na dróżki i duchowni, jakich równie; pociągało to nabożeństwo. Praktyka ta w ostatnia półwieczu wyraźnie wzrosła. Także dzisiejszy papież, Jar Paweł II, odprawiał to nabożeństwo, kiedy był jeszcze arcybiskupem krakowskim i często przybywał do Kalwarii na dróżki, jako samotny pielgrzym, i który jeszcze jako kardynał powiedział: „Jest to duża rozszerzona droga, na której Mękę Pana Jezusa rozważamy z większą skrupulatnością niż na naszych zwyczajnych drogach krzyżowych o 14 stacjach”.

Obchód pasyjny Wielkiego Tygodnia nabrał w połowie XVII wieku charakteru Misterium Męki Pańskiej z odpowiednimi scenami odprawianymi przy poszczególnych stacjach. Powstał nawet specjalny scenariusz, który jednakże nie przetrwał do naszych czasów, z wyjątkiem sceny nazywanej „Dekretem Piłata”. Dzisiejszy scenariusz opracował o. Augustyn Chadam w oparciu o ewangeliczne teksty. Wprowadził on także nowoczesne stroje oparte na biblijnym wzorze a trudniejsze role aktorskie zlecił alumnom Seminarium Duchownego oo. Bernardynów. Obchód pasyjny zaczyna się w Niedzielę Palmową wjazdem Pana Jezusa na osiołku do Jerozolimy. W Wielką Środę, wieczorem, odtwarza się scenę uczty u Szymona i zdrady Judasza. W Wielki Czwartek w południe, odbywa się kilkugodzinna pasyjna procesja przeplatana scenami i kazaniami, a rozpoczynająca się ceremonią umycia nóg Apostołom, której tradycyjni dokonuje przełożony klasztoru. Po niej następują sceny na dróżkach: „Modlitwa w Ogrójcu”, „Pojmanie” i „Sąd Kajfasza” i „Zaparcie się św. Piotra”. W Wielki Piątek, rano następuje dalszy ciąg misterium pasyjnego: „Poranny sąd u Kajfasza”, „Sąd Piłata”, „Sąd Heroda” i „Dekret Piłata”, czyli wydanie wyroku na Pana Jezusa. Scena ta jest punktem kulminacyjnym całego misterium gromadzącym najwięcej pątników. Po wyroku procesja wyrusza w kierunku Golgoty (Góry Ukrzyżowania); gdzie kończy się Liturgią Męki i śmierci Pana Jezusa a także przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do kościoła Grobu.

Pątnicy biorący udział w misterium kalwaryjskim przeżywają je głęboko i, głównie, religijnie no cóż nie jak widowisko teatralne odgrywane w plenerowej scenerii lecz jak nabożeństwo, które pozwali przeżyć wielkie tajemnice zbawienia.

Kult Maryjny w Kalwarii

 Maryjny kult w Kalwarii Zebrzydowskiej sięga swymi początkami czasów Mikołaja Zebrzydowskiego – pierwszego jej fundatora. To on postarał się o tytuł Matki Boskiej Anielskiej dla głównego kościoła a także umiejscowił w nim, w głównym ołtarzu, Jej srebrną figurę. Figura ta zakupiona w Loretto we Włoszech, i poświęcona przez papieża Sykstusa VI, doznawała czci wiernych przez pierwsze 40 lat istnienia Sanktuarium Kalwaryjskiego. Mikołaj Zebrzydowski wybudował także dwie maryjne kaplice: Domek i Grób Matki Boskiej a jego syn, Jan Zebrzydowski, dołączył do nich jeszcze 8 kaplic Matki Boskiej, przy jakich przybywający tu pątnicy zaczęli odprawiać dróżkowe nabożeństwo maryjne, nazywane „dróżkami Matki Bożej”, które z czasem bardzo się rozwinęły. Dziś złożone jest ono z trzech części: Bolesnej, Zaśnięcia i Wniebowzięcia, i jest chętnie przez pielgrzymów praktykowane, tak podczas odpustów kalwaryjskich jak i poza nimi.

Maryjny kult zaczął mocniej się rozwijać zwłaszcza od roku 1641, kiedy to umieszczono w kościele obraz Matki Boskiej Kalwaryjskiej, podarowany bernardynom przez Stanisława z Brzezia Paszkowskiego, właściciela pobliskiej Kopytówki. Obraz ten uważa się za kopię obrazu Matki Boskiej Myślenickiej, pędzla nieznanego malarza włoskiego z XVI wieku. Wizerunek ten z nakazu biskupa krakowskiego, Jakuba Zadzika, przeniesiono z kościoła do zakrystii, gdzie miał pozostawać do czasu wyjaśnienia jego cudownego charakteru. Okazało się jednak, że cieszył się wciąż wielką czcią pątników, którzy otrzymywali wiele łask i z tego powodu kościelne władze, reprezentowane przez biskupa Tomasza Oborskiego, uznały go za słynący łaskami, zezwalając w roku 1658 na jego publiczną cześć i umieszczenie ponownie w kościele głównym, w ołtarzu św. Anny. W 1667 roku przeniesiono go do specjalnie w tym celu zbudowanej w latach 1658 - 1667 przez Michała Zebrzydowskiego kaplicy: „... wyjątkowo ujmująca jest dyskrecja, z jaką Matka Boża mieszka w swoim Sanktuarium. Właśnie, że mieszka w takiej bocznej kaplicy" (Jan Paweł II w Kalwarii 7 VI 1979 r.). Obecność tego Obrazu sprawiła, że Kalwaria Zebrzydowska została ważnym ośrodkiem także maryjnego kultu (w sąsiedztwie istniejącego tu dotychczas kultu pasyjnego) a także wzrostu liczby pielgrzymów. 15 sierpnia 1887 roku wizerunek Kalwaryjski został uroczyście ukoronowany na tak zwany. Dolinie Jozafata, przed kościołem Grobu Matki Boskiej, przez biskupa krakowskiego Albina Dunajewskiego w obecności wielotysięcznych tłumów pielgrzymów. Wydarzenie to spowodowało jeszcze większe ożywienie ruchu pielgrzymkowego.

Szczególnie licznie przybywają pielgrzymi w święta maryjne: Matki Boskiej Anielskiej (2 VIII), Narodzenia Matki Boskiej (8 IX) i zwłaszcza na kilkudniowe uroczystości Wniebowzięcia. Jest to bowiem największa uroczystość w Kalwarii Zebrzydowskiej i jedna z największych tego rodzaju w naszym kraju. Współcześnie główna uroczystość Wniebowzięcia odbywa się w niedzielę po 15 sierpnia, a sam odpust zaczyna się we wtorek przed tą niedzielą. Szczególny charakter mają dwie procesje: – piątkowa – Pogrzebu Matki Boskiej i niedzielna – Wniebowzięcia i Triumfu Matki Boskiej. Bierze w niej udział wiele asyst i ludowych zespołów muzycznych przeważnie w regionalnych strojach, przydając barwności obchodom. Równie bardzo ładnie wyglądająca i barwna jest procesja przeznaczona głównie dla młodzieży ze świecami, organizowana od kilkunastu lat (1972) w sobotę wieczorem. W czasie wolnym w czasie tego odpustu pątnicy odwiedzają poszczególne kaplice rozsiane na malowniczym, górzystym terenie i odprawiają dróżki Pana Jezusa, Matki Boskiej i za zmarłych, rozważając tajemnice z życia Chrystusa i Jego Matki.
      

Centrum Ewangelizacyjne

 Kalwaria Zebrzydowska, jako główne sanktuarium diecezji, została również miejscem wielkich akcji duszpasterskich Kościoła krakowskiego. Zaraz po wojnie, 15 VIII 1946 roku, metropolita krakowski, kard. Adam Sapieha poświęcił właśnie tutaj Archidiecezję Krakowską Niepokalanemu Sercu Maryi, a w roku 1948 zorganizowano tu archidiecezjalną młodzieżową pielgrzymkę. Jednak szczególnego znaczenia w życiu Kościoła krakowskiego nabrała Kalwaria Zebrzydowska za czasów arcybiskupa Karola Wojtły (1963-1978). Z jego to inicjatywy organizowało się od roku 1968 doroczne pielgrzymki mężczyzn i młodzieży męskiej i od roku 1973 – kobiet i żeńskiej młodzieży. Pielgrzymki te połączono za czasów kard. Franciszka Macharskiego i odtąd jest to Pielgrzymka Rodzin Archidiecezji Krakowskiej. W czasie Drogi Krzyżowej, odprawianej na Dróżkach od kaplicy „u Piłata” do Grobu Pana Jezusa, mężczyźni i młodzieńcy niosą krzyż, a kobiety i dziewczęta kopię obrazu Matki Boskiej Kalwaryjskiej. Mają miejsce tu także i inne pielgrzymki archidiecezjalne m.in. księży, alumnów, służby liturgicznej ołtarza, Ruchu Światło-Życie, Caritas, i inne. Ojciec Święty Jan Paweł II podczas swej pielgrzymki do Kalwarii 7 VI 1979 roku zachęcał do ich kontynuowania mówiąc: „Niech tu dokonuje się dzieło duchowej odnowy kobiet i mężczyzn, młodzieży żeńskiej i męskiej, służby liturgicznej ołtarza – wszystkich”. Od roku 1982 obchodzi się w Archidiecezji krakowskiej dnia 13 sierpnia święto Matki Boskiej Kalwaryjskiej, ustanowione przez Kongregację Sakramentów i Kultu Bożego dnia 25 VI 1982 roku.

Kalwaria Papieska

 Z Sanktuarium Kalwaryjskim mocno był powiązany Papież Jan Paweł II, który przybywał tu wielokrotnie. Pielgrzymował tu już jako niewielki chłopiec wraz ze swoim ojcem, z pobliskich Wadowic. Pielgrzymował potem z Krakowa, zwłaszcza wtedy, gdy zasiadał na stolicy św. Stanisława. Przybywał na odpust Wniebowzięcia i na różnorodne uroczystości archidiecezjalne, lecz przybywał także prywatnie dla odprawienia dróżek i dla odwiedzenia Matki Boskiej, przybywał na samotną modlitwę i kontemplację. Przybył również w dniu 7 VI 1979 roku jako Papież, podczas swojej I Pielgrzymki do kraju. Powiedział wtedy znamienne słowa: „Kalwaria Zebrzydowska i Sanktuarium Matki Boskiej i Dróżki. Nawiedzałem je wiele razy, począwszy od moich lat chłopięcych i młodzieńczych. Nawiedzałem je jako kapłan. Szczególnie często nawiedzałem Sanktuarium Kalwaryjskie jako arcybiskup krakowski i kardynał”. Zachęcał również do obchodzenia nowenny przed stuleciem koronacji obrazu Matki Boskiej Kalwaryjskiej i nadał kościołowi głównemu tytuł bazyliki mniejszej. 10 VI 1987 roku, w czasie III Pielgrzymki do kraju, przewodniczył uroczystości stulecia koronacji wizerunku Matki Boskiej Kalwaryjskiej w Krakowie na Błoniach, składając jako wotum złotą różę. „...pragnę u stóp Matki Boskiej Kalwaryjskiej złożyć papieską różę, jako wyraz wdzięczności, za to, czym była i nie przestaje być w moim życiu". Też podczas IV Pielgrzymki Ojciec Święty Jan Paweł II, pielgrzymując do Wadowic i Częstochowy, zatrzymał się 14 VIII 1991 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej na rynku i pobłogosławił wszystkim przybywającym do Sanktuarium, jak również mieszkańcom Kalwarii i okolicy.

19 VIII 2002 roku Papież Jan Paweł II przybył po raz drugi do Kalwarii Zebrzydowskiej, żeby podziękować za 400 lat istnienia sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej. Zaraz po przybyciu do sanktuarium udał się przez krużganki Drogi Krzyżowej do kaplicy Matki Boskiej Kalwaryjskiej i tu przed Jej cudownym wizerunkiem modlił się ponad pół godziny. Po modlitwie, kilka minut po godzinie 11, rozpoczęła się Msza św. pod przewodnictwem Ojca Świętego Jana Pawła II, upamiętniająca 400-lecie istnienia sanktuarium ufundowanego przez Mikołaja Zebrzydowskiego w 1602 roku. Słowa powitania w imieniu Zakonu, Klasztoru i zgromadzonych pątników skierował do Jana Pawła II prowincjał bernardynów o. Romuald Kośla: „Witamy Ciebie wszyscy w Twojej Kalwarii, w Twoim sanktuarium, które nawiedzałeś wielokrotnie..., jesteś jednym z tych, który całe to bogactwo duchowe kalwaryjskiego sanktuarium potrafią dostrzec, a przez dar osobistej modlitwy ów duchowy rezerwuar – jak sam go nazwałeś – jeszcze bardziej powiększyć”. W homilii Ojciec Święty przypomniał, że do Kalwarii pielgrzymował jako dziecko i młodzieniec, a potem kapłan, biskup i kardynał i że tu zdobywał także siłę do rozwiązywania wielu kłopotów a także wskazał na znaczenie sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej: „To miejsce w przedziwny sposób nastraja serce i umysł do wnikania w tajemnicę tej więzi, jaka łączyła cierpiącego Zbawcę, i Jego współcierpiącą Matkę.... każdy kto tu przychodzi odnajduje siebie, swoje życie, swoją codzienność,, swoją słabość i jednocześnie moc wiary i nadziei-tę moc, która przepływa z przekonania, że Matka nie opuszcza swego dziecka w niedoli, lecz wiedzie je do Syna i zawierza Jego miłosierdziu”. Jan Paweł II przypomniał także historię Sanktuarium i wyraził wdzięczność stróżom Sanktuarium: franciszkanom-bernardynom za „umiłowanie cierpiącego Chrystusa i Jego współcierpiącej Matki, które z gorliwością i oddaniem przelewają tutaj w serca pielgrzymów. Homilię zakończył przejmującą modlitwą-zawierzeniem Matce Boskiej Kalwaryjskiej. Jest ono dziś codziennie odmawiane w bazylice kalwaryjskiej po każdej Mszy św. odprawianej dla wiernych. Po przekazaniu darów podszedł do Papieża przełożony klasztoru i kustosz sanktuarium o. Władysław Waśko i przyjął z Jego rąk złoty krzyż papieski z masą perłową specjalnie stworzony z okazji 400-lecia Kalwarii. Msza św. pod przewodnictwem Papieża, odprawiona w bazylice pw. Matki Boskiej Anielskiej, 19 sierpnia 2002 roku, była kulminacją obchodów 400-lecia fundacji sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej. Było to jubileuszowe spotkanie pielgrzymów kalwaryjskich z największych wśród nich Pielgrzymem, papieżem Janem Pawłem II.

Sanktuarium kalwaryjskie, nazywane często Kalwarią Papieską, już na wstępie pontyfikatu było miejscem wielkiej modlitwy za Jana Pawia II – zgodnie z Jego prośbą wypowiedzianą w Kalwarii 7 VI 1979 roku: „I proszę abyście się za mnie tu modlili, za życia mojego i po mojej śmierci”. Odpowiadając na tę prośbę przybywający pielgrzymi odprawiali dróżki za Ojca Świętego Jana Pawła II, a codziennie o godz. 9.00 była odprawiana Msza św. w Jego intencji. 19 VIII 2002 roku Ojciec Święty podziękował za te modlitwy i poprosił o dalszą pamięć modlitewną. „Kiedy nawiedzałem to Sanktuarium w roku 1979, prosiłem, abyście się za mnie tu modlili, za życia mojego i po śmierci. Dziś dziękuję wam i wszystkim kalwaryjskim pielgrzymom za te modlitwy i za duchowe wsparcie, jakiego nieustannie doznaję. I wciąż proszę: nie ustawajcie w tej modlitwie – raz jeszcze powtarzam – za życia mojego i po śmierci”. Po śmierci Papieża wszelkie te modlitwy są kontynuowane – z tą różnicą, że zarówno nabożeństwa dróżkowe jak i msza św. są odprawiane o  rychłą beatyfikację i kanonizację największego kalwaryjskiego Pielgrzyma.
      

Kalwaria w UNESCO

 1 XII 1999 roku Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej (bazylika, klasztor i dróżki) zostało wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kultury i Natury UNESCO. Przyczyniły się do tego walory krajobrazowe, kulturowe, artystyczne i kultowe Kalwarii: doskonałe usytuowanie między górą Żar i Lanckoroną, niesamowite bogactwo architektoniczne a także trwająca tutaj nieprzerwanie od dawna tradycja misteryjna. W 2003 roku Kalwaria Zebrzydowska obchodziła  550 rocznicę obecności bernardynów na ziemi polskiej.polskiej ziemi a także 25-lecie pontyfikatu Jana Pawła II, Wielkiego Pielgrzyma Kalwaryjskiego. 2 VIII 2003 roku minęło 400 lat od uroczystego poświęcenia pierwszego kościoła i klasztoru pw. Matki Boskiej Anielskiej. Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej zasługuje na szczególną uwagę i odwiedzenie.